Kunst Plus expositie ‘Maatwerk’

Het is dinsdagmiddag 19 februari, drie uur, en het schoolgebouw stroomt leeg. Hier en daar vergaderen groepjes docenten, een enkele leerling zit nog wat verloren te studeren. Een groepje achtergebleven Kunstplussers verzamelt zich in het tekenlokaal, zoekt spullen bij elkaar en neemt langzaam bezit van de school. Ruim een half jaar lang hebben negen leerlingen uit havo 5 en vwo 5 zich voorbereid op deze dag.

Het begon met een commitment. Meedoen aan het Kunst Plus project ‘Maatwerk’. Een boek lezen van Marina Abramovich, Vitruvius of Niña Weijers, de lezing van oud-leerling en beeldend kunstenaar Willem Besselink bijwonen, aan hem een kunstconcept pitchen en zijn feedback ontvangen, op excursie naar de tentoonstelling van David Lynch in het Maastrichts Bonnefantenmuseum, en regelmatig projectbesprekingen na schooltijd. Het doel? Op kunstacademieniveau een installatie, performance, video-installatie of een mockumentary maken.

Geen onderdeel van het lesprogramma, geen cijfers, geen lessen, alleen begeleiding behalve als een leerling daarom vraagt. Wel zelfstandig aan het kunstconcept werken, samen een feedback commissie samenstellen, gasten voor de expositie uitnodigen, een affiche ontwerpen, wanneer nodig hulp en ondersteuning vragen en een expositie organiseren. Maar vooral het pure plezier van je creativiteit de vrije ruimte geven.

Die dinsdagavond valt alles op zijn plek. Het schoolgebouw verandert in een tentoonstellingsruimte. De negen bouwen de ruimtes om en binnen een paar uur ademen ze kunst. De bezoekers verzamelen zich in de presentatiezaal, de jonge kunstenaars stellen zich voor, lichten een tipje van de sluier op.
Het publiek weet dan nog niet dat ze verrast zullen worden, geraakt zullen zijn, hun tranen weg zullen slikken, onder de indruk zullen raken en om de oren geslagen worden met een inkijk in de creativiteit, vindingrijkheid, openheid en kwetsbaarheid van deze jonge mensen die hen een inkijk in hun ziel bieden. Maatwerk… met lef.

Van Lieze, die je haar in ruimte binnenvraagt en met haar stem zachtjes op je inbeukt.
Van Dagmar, die gestold en bewegend beeld heel dansant een interactie aan laat gaan.
Van Miriam, die met de benauwende grenzen van veilige kaders breekt.
Van Vera, die haar verhaal, door lotussen gedragen, spiraalsgewijs de geest binnen laat drijven.
Van Ingemar, die met zijn beeldpoësie de schoonheid van agressie droomt.
Van Franka en Auke, die vol schitterend mededogen de vinger op de zere plek van genderidentiteit leggen.
Van Gerard, die de beschouwer in een emotionele achtbaan van ruimte naar ruimte stuurt om uiteindelijk zichzelf te leren kennen.
Van Sterre, die ons laat lopen op steeds weerkerend afval van een decadente populatie en die van iets lelijks iets moois maakt.

In de loop van de avond wordt het publiek stiller, is aangedaan, onder de indruk. De Kunstplussers zijn verrast over wat ze teweeg hebben gebracht, maar vooral ook trots en opgelucht. Als het schoolgebouw om tien uur uitgestorven is en er uitziet alsof er nooit iets gebeurd is, lopen ze moe maar voldaan op wolken naar buiten. Een ervaring om nooit te vergeten.

Marga Smeets (docent)

 

De foto’s in dit bericht zijn gemaakt door Elya van Driel , leerling uit vwo 6.