Liever live

Tjeempie. Normaal gesproken heb ik op dinsdag rond de klok van 11 uitzicht op 27 examenleerlingen havo-5: live en in geuren en kleuren. Nu tuur ik naar iets op het scherm dat Microsoft Teams heet. Met -op een verantwoorde afstand van ca. 1.5 meter- andere collega’s die hun leerlingen online bereiken willen. Vanaf morgen, wel te verstaan, woensdag. ‘De leerlingen zijn al helemaal ingeburgerd in dit systeem; het wijst zich vanzelf en je zult snel alle mogelijkheden ontdekken: online lesgeven, een filmpje plaatsen, live chatsessies, zelfs in groepsverband kan er gewerkt, gecommuniceerd en geëvalueerd worden’, legt een bevlogen ict-collega uit die deze instructiesessie op zich heeft genomen. Zo iemand die bits en bites uitademt, een digitaal scherm bestiert als -ooit- een matador een Spaanse arena. Ik voel me 14, onbekwaam en ben eerlijk gezegd ontredderd: ik wil wel, maar de vraag is of ik dit hier en nu wel kan.

‘Ok, maar nu eerst inloggen ofzo: moet lukken’ (denk ik). ‘Groepen/ klassen aanmaken’? (give me a moment, please). ‘Het systeem werkt sneller als je Teams ff via de app’ downloadt’ wordt ons verteld (maar natuurlijk: brrrrrrr). Verwonderd, nou, verbijsterd, eigenlijk, kijk ik om me heen. Zie op het ene na andere scherm hoe virtuele klassen ontstaan, chats worden geoefend onder elkaar en…leerlingen ‘live’ reageren op de uitnodigingslink om zich toe te voegen aan de groep. Dit flikken mijn collega’s. Mijn scherm blijft blanco.

Ik loop naar het toilet en vul mijn flesje met water. Zoals leerlingen dat doen als ze de kluts kwijt zijn, of geen zin meer hebben. Goede nieuws? Over een half uur is er weer zo’n instructiesessie. En begrijp nu hoe belangrijk het is dat we onze leerlingen het vertrouwen en de ruimte bieden om te herkansen. Vooraan zal ik plaats nemen en ga niet weg totdat ik -op z’n minst- een klas te pakken heb. Lesgeven doe ik liever live, maar word gesteund in mijn online actie: een leerling reageert met: ‘Lukt het? Rechtsonder zit het knopje’.

Qup