Bericht van onze collega Vincent Schulpen uit Nepal

Vincent Schulpen, een docent van de locatie Groesbeek, heeft een jaarlang onbetaald verlof opgenomen om op wereldreis te gaan. Een belangrijk onderdeel van de reis is dat hij zich een paar maanden inzet bij de projecten van zijn vriend Ramesh in Nepal. Vincent schreef een bericht dat we graag via deze Monti verspreiden.

Kleine introductie over Ramesh: Ramesh is een docent Engels in Rautahat district, Nepal. Hij zet zich naast zijn werk, al jaren in voor mensen die om verschillende redenen hulp nodig hebben. Van het financieren of lesgeven aan kinderen waarvan de ouders geen geld hebben om hen naar school te laten gaan tot mannen helpen die alcohol verslaafd zijn te helpen aan een nieuwe positieve impuls. Dit door bv aan de overkant van zijn eigen huis, een thee shop met slaapkamer te bouwen, om zo weer een nieuw leven op te bouwen. Ook heeft hij projecten als WASH (water awareness, sanitation and hygene) en Earthquake Relieve program opgezet met zijn groeiende netwerk om, zonder tussenkomst van NGO of andere organisatie, hulp te bieden d. m. v. uitdelen van golfplaten, dekens, jassen, rijst waterzuiveringstabletten en apparatuur. Waarom doet hij dit? Zijn filosofie is dat dit de enige manier van leven is die je echt geluk zal brengen.

Waar we ons op focussen qua ‘ontwikkelingswerk‘; beter gezegd ‘mensenwerk‘:

 het helpen van volwassenen die financieel (bv. t. g. v. familieomstandigheden en het kastensysteem) of door andere problemen geen middelen hebben, met het opbouwen van een zelf voorziend leven;
 het creëren van awareness rond het gebruik en van gevolgen van pesticiden, herbiciden en chemische kunstmest op de gezondheid van mensen, dieren en grond hier;
 het bieden van alternatieve manieren van landbouw, waarbij bovenstaande niet of minder nodig is;
 helpen in het rampgebied rond de storm (begin april) en eerste officiële kleine, maar verwoestende, tornado in Nepal;
 nadenken over het opstarten van een (Montessori-achtige) school hier waar kinderen een door ons netwerk gesponsorde opleiding krijgen. Hierin zal ik natuurlijk proberen of er een samenwerking mogelijk is met onze school;
 het opstarten van de organic farm van Ramesh;
 presentaties geven aan boeren en geïnteresseerden over organische landbouw, voedselbosbouw en permacultuur (hierin ben ik, naast wat ervaring op de biologische tuin en voedselbos van Boer Siem, twee weken werken op de Bir organic farm in India, nog volop lerende);
 bezoeken van en samenwerken met boeren die eventueel interesse hebben in meer organische/biologische landbouw.

 

Dit is een hele mond vol, maar alles gebeurt in kleine stappen waarbij we lokale mensen zoeken die kartrekkers kunnen worden om deze ontwikkeling door te kunnen zetten. Hierbij merk ik aan te lopen tegen mijn Westerse denken qua tempo, efficiëntie en me niet altijd goed inleven kan in hun cultuur, zodat ik me wel eens erger aan bepaald gedrag als het urineren voor mijn raam of het weggooien van afval op de plek waar ik m’n tanden poets. Kortom een goede leerschool voor me.

Hoe is het om hier te logeren bij Ramesh, Archana en hun familie?
Ze zijn hier erg aardig voor me, kennen onvermoeibare gastvrijheid en koken 2 tot 3 keer per dag Dhal Bat (rijst met een kruidig pulssoepje en groenten, heerlijk en op een of andere manier iedere dag anders) voor ons. Dit eten we dan op in de zelfgebouwde kerk, op de tweede verdieping van het huis.

Het leven is zo anders hier dat ik bang ben het nog te gaan missen! Huizen bestaan hier, naast een paar betonnen exemplaren, uit bamboe, gesneden houtwerk, muren van gedroogde koeienpoep en een rieten dak op wat stevige palen. Iedereen heeft vee voor de deur lopen, ’s avonds kun je niet meer ademen van de smeulende hopen plantmateriaal gemengd met plastic om de muggen weg te jagen. Mensen vinden mijn lange haar heel gek en vallen bijna van de fiets of brommer als ze net te lang naar die blanke rare man omkijken. Kippen hangen hier, slepend over de grond, aan het stuur van een fiets. Honden vechten ’s nachts met jakhalzen en huilen daarbij als wolven. Op het Frans toilet buiten word je belaagd door 30 muggen en is wc papier ingeruild voor een emmer water met bakje (ik heb m’n eigen bakje geknipt van een colafles). Douchen en het poetsen van tanden (buiten) doe ik dansend tegen de muggen, met grondwater vers gepompt met de handpomp. Kortom, het is hier fantastisch en de mensen zijn gemiddeld minstens net zo gelukkig als in Nederland[1].

[1] Niet wetenschappelijk onderbouwd