Anders

Eindelijk was het dan zover na een lange periode van wachten. Iedereen heeft zo zijn verlangens en prioriteiten: zelf was ik er enorm aan toe om weer eens naar een museum te mogen. Het werd het Kröller-Müller. Van te voren kaartjes kopen en een tijdslot afspreken. Na de rit van Oud-Reemst door het woeste land van de Veluwe lag het museum er verstild bij met veel minder bezoekers dan normaal.

Een vaste wandelroute door de gangen en zalen, met pijlen en hekjes. Slechts een paar tafeltjes in het restaurant, overal handpompjes met ontsmettingsmiddelen. Normaal staan die er niet, nu wel. Ik dacht aan onze school: ook een groot gebouw dat is ingesteld op veel mensen. Ook bij ons overal handpompjes met ontsmettingsmiddelen en pijlen voor de looprichting. In een van de zalen stond een tekenmachine, ik maakte een foto voor een collega en werd meteen vriendelijk doch vastberaden gecorrigeerd door de suppoost. Het mocht niet. Normaal wel en nu niet, in verband met de mogelijk stagnerende doorloop van het publiek. Vier personen per zaal was het maximum en er stonden inderdaad een paar mensen te wachten.

Buiten in de zomerkou van dit weekend zag de beeldentuin er, na een stevige regenbui, fris en helder uit. Vers onderhouden paden, nauwelijks betreden grasvelden, schoongewassen kunst. Normaal al prachtig, nu vrijwel perfect. De Jardin d’émail van Jean Dubuffet was, na een jarenlange restauratie, net klaar. We mochten er niet overheen lopen. Vijf jaar geleden wel, maar nu niet: het toegangspoortje naar het ‘landschap’ is te smal en het hek was dicht. Te begrijpen, maar wel jammer en niet normaal. Via een stellage wierpen we een blik in de vreemde, met zwarte randen omkaderde witte wereld.

Thuis kijk ik naar de foto’s die ik nam: van het vervreemde landschap van Dubuffet en leg de link naar onze veranderde wereld van nu. Van de Needle Tower van Kenneth Snelson, waar je onder kunt staan en die, als je omhoog kijkt naar de lucht en de wolken, zachtjes meedeint op de wind. En ik denk aan alle leerlingen die dit jaar hun diploma krijgen en mogen starten met het beklimmen van de maatschappelijke ladder, the sky is the limit, kijk maar! Ik zie de vreemde tenten van Cornelius Rogge en bedenk dat het voorzichtig kamperen wordt dit jaar. Het was een mooie, prachtige dag met heimwee naar de vrijheid van het vorige bezoek en bedenk dat het anders was, maar zeker niet slechter dan voorheen. Ik denk aan ons allemaal, aan de leerlingen en aan al het personeel van onze school. Hoe we op een ongewone manier invulling geven aan ons werk en roeien met de riemen die we hebben. Niet normaal maar anders en zeker niet slechter. Mooi en prachtig.

Karen Brouwer